Vanaf deze week starten we met een wekelijkse gebruikerstip, die het voor onze leden makkelijker zal maken hun eigen SchoolBORD-pagina te beheren. Deze week leren we je hoe je wijzigingen kan aanbrengen in je Schoolloopbaan.lees meer >
De drie winnaars van de SchoolBORD wedstrijd "Ontmoeting met Marlčne de Wouters" genoten maandag samen met hun partner van een onvergetelijke middag. Walter en zijn team van restaurant d'Offis op de Waalse Kaai in Antwerpen hebben ons ongelooflijk verwend.lees meer >
Dat Herman De Croo een opmerkelijke schoolloopbaan achter de rug heeft, hadden we wel kunnen denken van onze bijzondere landgenoot: burgemeester, politicus, advocaat, hoogleraar, minister van staat en minstens even bekend als stand-up-comedian. De Croo is altijd goed voor een oneliner en dus een dankbaar mediafiguur. Meer dan duizend van zijn “De Crooïsmen” kunt u lezen in het boek “De Croo met twee nullen’ dat zopas verscheen. De erudiete Herman De Croo ging graag naar school en hield aan die tijd heel wat vrienden over. Naar eigen zeggen is hij misschien wel de enige Vlaming die zowel in het VTM-programma ‘Klasgenoten’ de hoofdrol vervulde als in de Franstalige evenknie ‘Copains d’Alors’. De ‘twee nullen’ in zijn naam lijken symbool te staan voor de dubbelheid in zijn leven. Neem nu zijn schooltijd.
Herman De Croo als eerste communiecant.
Waar naar school gegaan?
“Ik heb op een Vlaams volksschooltje gezeten en op een Franstalige eliteschool. Extremer kan niet. De lagere school doorliep ik in Michelbeke, deelgemeente van Brakel. Ik ben er geboren en getogen en al 18 jaar burgemeester. Mijn vader was er ook burgervader. In het dorpsschooltje kwam ik in het vierde studiejaar terecht door een creatieve oplossing van mijn vader. Meester Guido Van Cauwenbergh dreigde van school weg te moeten. Er bleken immers twee leerlingen te weinig in de tweede graad waar hij lesgaf. Vierde, vijfde en zesde studiejaar zaten daar in drie rijen van twee naast elkaar. Mijn vader en de champetter staken de hoofden bij elkaar. Ze beslisten hun beider zoons naar de gemeenteschool te laten overstappen. Daarmee was de baan van meester Guido gered. Een jaar later kwam meester Guido bij mijn vader aankloppen:’Burgemeester’, zei hij, ‘met uw zoon kan ik niets meer doen’. In één jaar tijd had ik de leerstof van het vierde, vijfde en zesde doorlopen. Ik was nog geen tien jaar. Daarop stuurde mijn ouders mij op internaat in Mons (Bergen). Ik sprak nog geen woord Frans. Van het gemoedelijk schooltje op de boerenbuiten waar ik ravotte met kinderen van boeren en arbeiders kwam ik als allerjongste terecht in het rijke, welvarende Sint-Stanislascollege van de paters Jezuïeten. Ik volgde de klassieke humaniora tussen zonen van dokters, ingenieurs en zakenlui. Die dubbelheid heeft zich mijn hele leven voortgezet. Ik ben katholiek opgevoed, maar vrijzinnig. Ik ben Europees maar studeerde in Amerika...
Hoe gedroeg u zich op school? U lijkt me geen onopvallende leerling.
“Eerlijk gezegd was ik wel een haantje de voorste. Maar op alle gebied, hè. Ik was geen ‘nert’ zoals ze nu zeggen. Ik speelde graag voetbal, linksbuiten was ik. Rolschaatsen was één van mijn favoriete bezigheden. Ik gaf ook demonstraties van mijn rolschaatsvaardigheden achter de auto’s op de binnenkoer van de school. In de kerk speelde ik orgel, ik deed aan toneel en ik was een niet onverdienstelijk gymnast. Als intern in het college moesten wij om 6.15 opstaan. Elke dag om kwart over 7 gaf ik gymnastiekles aan mijn medeleerlingen die twee jaar ouder waren dan ik. In de openlucht welteverstaan.”
Wat vonden de andere leerlingen van u? Vonden ze u nog wel sympathiek? J
(Lacht) “Dat denk ik wel. Ik was in oorlog met de directie, maar met de andere leerlingen kwam ik goed overeen. Zo’n jezuïetenschool is een heel onafhankelijke opleiding en erg prestatiegericht. De examens waren toen nog om de week, elitair en competitief. Je moest meekunnen of anders maar een andere school zoeken, dan hoorde je er niet thuis. Maar ik was graag gezien. Elk jaar reikten de leerlingen een populariteitsprijs uit aan een medeleerling. Die heb ik elk jaar gewonnen.”
Wist u al vroeg dat u politicus wilde worden of had u vroeger andere ambities?
“Wel, ik wist eerlijk gezegd al heel vroeg dat ik politicus wilde worden. Het is een eigenaardig verhaal. In 1951, in het jaar dat hij koning werd, kwam Prins Boudewijn naar Bergen om ons college te bezoeken. De school bestond 100 jaar. De prins werd naar de Borinage gestuurd om het imago van het koningshuis wat op te krikken. Het land was verdeeld door de "koningskwestie". De meerderheid van de Vlamingen was voor de terugkeer van Lepold III als koning. Maar de Walen waren tegen. Prins Boudewijn was vergezeld door de toenmalige minister van onderwijs Harmel. Die kwam plechtstatig aangewandeld in jacquet en observeerde onze gymnastiekdemonstratie. Ik was als 14-jarige danig onder de indruk van zijn verschijning.’s Avonds schreef ik in mijn schoolboek de visionaire zin: ‘Over 25 jaar kom ik naar dit college terug als minister’. Een kwart eeuw later bezocht ik het college inderdaad als minister van onderwijs. Ik was er om er een lening toe te staan van 120 miljoen BEF.”
Waar waren jullie na schooltijd mee bezig?
“Op de lagere school met ravotten in mijn landelijk dorp. Met voetbal, handbal en zwemmen. Op het veeleisende jezuïetencollege moest ik als intern veel studeren, van 07.30 tot 20 uur. ’s Avonds deden we aan sport en ik heb heel veel gelezen. De Paters waren intensief met onze opleiding en opvoeding bezig. Zo studeerde ik piano want we kregen ook een goede musische opvoeding. Welsprekendheidwedstrijden waren ook vaste prik. En wie won die wedstrijden tot ieders grote verbazing? De Croo, ‘le petit Flamand’. “
Kunnen we stellen dat u een leuke tijd heeft gehad op school?
“Ik ging graag naar school en heb mij goed geamuseerd. Als intern ging ik altijd met de trein naar Bergen. Maandagochtend zat die stampvol mijnwerkers. In de eerste klas coupé was het maar een doodse bedoening dus ging de kleine De Croo tussen de mijnwerkers zitten. Ze kenden me allemaal, ik animeerde de boel en zo werd ik hun mascotte.”
Heeft u echte vrienden overgehouden aan uw schooltijd?
“Zeker en vast. In Brakel heb ik nog verschillende vrienden van de lagere school. En vanuit de Retorica in Mons zie ik 50 jaar na datum mijn goede vrienden nog steeds.”
Wat zegt een reünie u?
“Wij houden regelmatig een reünie. De medestudenten van de ULB waar ik later ging studeren zie ik nog om de 5 à 10 jaar. Ik heb ook zowel in het tv-programma ‘Klasgenoten’ van VTM gezeten als in ‘Amis d’alors’. Door al mijn activiteiten heb ik natuurlijk heel wat mensen leren kennen. Of zijn er mensen die mij kennen. Ik heb bv ook parttime les gegeven. Dat deed ik heel graag, ik leg de zaken graag uit (lacht). Laatst was ik nog in Essen waar ik aangesproken werd door een oud-student. ‘Mijnheer de professor, hoe maakt u het?’ vroeg hij. Dan maak ik een praatje. Bleek dat hij in 1963 bij mij college had gevolgd.”
U lijkt ook dubbel te leven. U bent burgemeester van Brakel, zit al ruim veertig jaar ononderbroken in het parlement, u zet zich in voor de Stichting Cardiologie in voor kankerproblemen, Zo kwam er juist een boek van u uit.
“In ‘De Croo met twee nullen’ zijn mijn oneliners gebundeld. Of ik ze mij nog kan herinneren? Wel, op de radio hebben ze laatst een test gedaan. Men begon met een halve zin en die moest ik dan aanvullen. Ik kon ze toch nog allemaal citeren. Ik heb mijn politiek leven en houd mij inderdaad bezig met wetenschappelijk onderzoek naar oplossingen voor kanker. Paardrijden is nu al weer een week of drie geleden. Hoe ik dat allemaal manage? Ach, voor mij zijn er maar acht dagen in een week.”(lacht).
Alle succes, Herman De Croo!
Ellis
Alle foto's copyright www.hermandecroo.be
